Jesteś tutaj:

,, Świąteczna Paczka - grudzień 2018 r."

      W grudniu 2018 roku, wolontariusze przeprowadzili akcję charytatywną na rzecz osób potrzebujących.
      Tradycyjnie, przed świętami Bożego Narodzenia zbieraliśmy produkty żywnościowe.
      W wyniku przeprowadzonej akcji, paczkami żywnościowymi obdarowano 2 rodziny.
      Uczniom, pracownikom szkoły i nauczycielom bardzo dziękujemy za wrażliwość, empatię i dostrzeganie potrzeb innych.
                                                                                                                                             Pedagog szkolny

 

sp1  sp2  sp3  sp4  sp5

„ Pełna miska dla przytuliska"

       O tym, że okres zimowy dla zwierząt przebywających w schroniskach jest szczególnie trudny, wiemy wszyscy.
       Uczniowie naszej szkoły nie pozostali obojętni na potrzeby naszych Braci Mniejszych.
       Na przełomie listopada i grudnia 2019 roku, wolontariusze przeprowadzili zbiórkę ,,Pełna miska dla przytuliska" na rzecz Stowarzyszenia Przygarnij psiaka lub/i kociaka z Biskupca.
       Odzew naszych uczniów ze szkół w Kolnie i Bęsi przerósł nasze oczekiwania.
    Bogaty asortyment zgromadzonych rzeczy niezbędnych do przetrwania okresu zimowego przez psiaki i kociaki, przekazano przedstawicielowi Stowarzyszenia.
      Dziękujemy Uczniom i Rodzicom, że nie jesteście obojętni na los innych i włączacie się do różnego rodzaju akcji, organizowanych w szkole na rzecz potrzebujących.
                                                                                                                                                  Pedagog szkolny

 

pm1  pm2

Komunikacja między rodzicami a dziećmi w okresie dojrzewania

     Okres dojrzewania dzieci to swego rodzaju sprawdzian, przede wszystkim dla rodziców, dla ich mądrości, wrażliwości i tolerancji.
     Nastolatkowie zachowują się często tak, jakby byli w pełni dojrzali i mogli samodzielnie podejmować decyzje, na jakiś czas izolują się od rodzinnej codzienności, znikają w swoim pokoju i chcą pozornie własne problemy rozwiązywać samodzielnie. Są to tylko pozory, bowiem dorastające dziecko potrzebuje akceptacji rodziców, musi czuć, że jest kochane, chociaż akcentuje swą odrębność zamykaniem się w swoim pokoju, głośnym słuchaniem muzyki lub stałym przebywaniem w grupie rówieśniczej.
     Każdy rodzic chciałby, aby jego komunikacja z dzieckiem przebiegała bez zakłóceń – z jednej strony, aby dziecko słuchało tego, co rodzic do niego mówi, z drugiej – by chciało z rodzicem rozmawiać, dzieliło się swoimi sprawami, problemami i radościami. Często jednak sposób, w jaki przebiegają rozmowy z dzieckiem, odbiega znacząco od tego ideału. Kłopot polega zwykle na tym, że rodzic skoncentrowany jest na mówieniu niż empatycznym słuchaniu, a do tego reaguje często w sposób schematyczny i sztywny, który zniechęca dziecko do dalszej rozmowy. Mądry rodzic nie może ani uporczywego milczenia, ani agresji słownej nastolatka traktować personalnie i reagować równie agresywnie, na przykład krzykiem protestować przeciwko trzaskaniu drzwiami czy ciągłym zrzędzeniem przeciwko zbyt późnemu powrotowi do domu. Ciągłe narzekanie na zachowanie nastolatka niczego nie zmieni w relacjach z rodzicami. Również metoda nakazów i zakazów ani kar nie zbliży ich do siebie, spowoduje jeszcze większą przepaść między nimi.
    Istotne zatem, aby rodzic potrafił tak mówić do dziecka, by ułatwiać i podtrzymywać dwustronną z nim komunikację, zamiast skupiać się wyłącznie na mówieniu – zadawaniu pytań, dawaniu wskazówek, wydawaniu poleceń. Bo co z tego, że rodzic daje tyle wspaniałych rad i życiowych mądrości, skoro dziecko poczuło się opuszczone w swoich potrzebach i niezrozumiane w tym, co chciało zakomunikować.
    Człowiek ma potrzebę dzielenia się ważnymi sprawami ze znaczącymi dla siebie osobami. Gdy dziecko przychodzi do matki lub ojca z jakąś sprawą, pragnie być przede wszystkim wysłuchane i zrozumiane. Reakcja rodzica może być dla dziecka sygnałem wyrażającym zrozumienie i akceptację, może zachęcać do dalszego kontaktu lub też dać dziecku poczucie braku zrozumienia skłaniając do wycofania się z rozmowy.

Rozmawiając ze swoim dzieckiem:

  •  Postaraj się zaczynać rozmowę z pozycji "rozumiem" (nawet jeśli nie rozumiesz, albo nie chcesz rozumieć),
  •  „Wsłuchaj się" w to, co mówi i robi Twoje dziecko, gdyż komunikuje się z Tobą nie tylko słowami, ale i zachowaniem,
  •  Akceptuj emocje, jakie pojawiają się podczas waszej rozmowy, zamiast odruchowo zaprzeczać,
  •  Nazywaj uczucia: „Widzę, że się tym martwisz", „Chyba jesteś naprawdę wściekła",
  •  Potakuj: acha, mhmm, rozumiem,
  •  Unikaj blokad komunikacji tzn.:

- Nie rozkazuj (np. nie pyskuj!)
- Nie krytykuj (np. nic nie potrafisz zrobić dobrze)
- Nie wypytuj (np. gdzie byłeś? z kim rozmawiałeś?)
- Nie interpretuj, nie diagnozuj ( np. mówisz tak, by zwrócić na siebie uwagę)
- Nie bądź sarkastyczny (np. myślisz, że jak się tak ubierzesz, to będziesz mądrzejsza?)
- Nie wygłaszaj kazań (np. ja w twoim wieku...)
- Nie gróź, nie ostrzegaj (np. pożałujesz! ja ci pokażę! wspomnisz moje słowa!)

Bibliografia:
Liebich Daniela, Sztuka rozmawiania z dziećmi, Kielce 2003
Faber Adele, Mazlish Elaine, Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały. Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały, Poznań 2006
Magdalena Alenowicz, Nić porozumienia, „Głos Pedagogiczny" 2013, nr VI, s. 25-26.

Jak być dobrym rodzicem?

10 rad dla rodziców do wprowadzenia w życie od zaraz.

 

dr1


Nie sztuką jest dziecko począć i urodzić, sztuką jest je wychować na szczęśliwego, mądrego i dobrego człowieka.

 

dr2

    

      Wychowywać dziecko trzeba od najmłodszych lat, już pod koniec pierwszego roku życia warto ustalić zasady i konsekwentnie ich przestrzegać. Nie sztuką jest dziecko począć i urodzić sztuką jest je wychować na szczęśliwego, mądrego i dobrego człowieka. W dzisiejszym zalatanym świecie wielu z nas wydaje się, że na kupieniu kolejnej zabawki, kończy się proces wychowania. Nie rozmawiamy ze swoimi małymi dziećmi i nie słuchamy ich. Do prawidłowego rozwoju potrzebni są rodzice. Oboje rodzice.
     Być dobrym rodzicem nie znaczy pozwalać na wszystko, obsypywać prezentami, ulegać kaprysom - być dobrym rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć w zabawie, uczyć zasad i pokazywać świat.

Poczucie bezpieczeństwa
      Okazuj miłość i czułość. Noś, przytulaj, głaszcz, całuj. W ramionach mamy i taty niemowlę i małe dziecko czuje się bezpiecznie. Zadbaj by twoje dziecko wiedziało, że je kochasz nawet, gdy jest niegrzeczne. Nigdy nie mów, że przestaniesz je kochać, ze je zostawisz czy oddasz, bo narozrabiało. Poczucie bezpieczeństwa dają również jasno określone przez rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie.

Okazywanie szacunku
      Nie upokarzaj, nie obgaduj, nie obrażaj, nie porównuj dziecka w szczególności w obecności innych. Jeśli zachowałeś się wobec dziecka nie właściwie - nie bój się przeprosić.

Czas dla dziecka
     Wspólne zabawy, czytanie książeczek, opowiadanie bajek, spacery, podróżowanie czy wykonywanie obowiązków domowych (już 1,5-roczny malec chętnie pomoże włożyć i wyjąc pranie z pralki) są nie do zastąpienia. Kiedy spędzasz czas z dzieckiem bądź z nim na 100%. Dzieci, które są ignorowane lub, którym rodzice okazują obojętności mogą stać się agresywne.

     Naucz swoje dziecko, że szczęście nie jest kwestią tego ile masz, a jak wiele możesz zrobić z tym, co posiadasz. Nie kupujcie zbyt wielu zabawek, poświęcaj swojemu dziecku czas a nie pieniądze.

Naucz się słuchać dziecka
     Już noworodek próbuje się z Wami komunikować. Co prawda jest to komunikacja jednostronna i często bardzo uciążliwa. Niemowlęta i małe dzieci komunikują się z nami całymi sobą. Niegrzeczne zachowanie dziecka (w naszym dorosłym pojęciu) często jest spowodowane chęcią zwrócenia uwagi na siebie.

Wyznacz reguły i bądź konsekwentna
     Jeśli chcesz by Twoje dziecko wiedziało, ze nie wolno dotykać kuchenki, dotykać sprzętu grającego, ciągnąć za włosy itp. - musisz mu o tym powiedzieć. Spokojnie i stanowczo mów: „nie wolno dotykać, bo możesz się oparzyć", „nie wolno dotykać, bo to są moje rzeczy" i rób to za każdym razem. Pamiętaj jednak nie mnóż zakazów bez potrzeby, by było łatwo je ogarnąć. Zakazy i nakazy uczą małego człowieka jak żyć, co jest słuszne a co nie. Dziecko nie rodzi się z ta widzą. Pamiętaj tez, że dziecko będzie Was nie raz sprawdzało swoim zachowaniem czy nadal nie wolno tego, co zostało zabronione, - dlatego bycie konsekwentnym jest niezwykle ważne.

Nie bój się stanowczości wobec dziecka
     Twoje dziecko powinno wiedzieć, że nie oznacza nie. Nie musisz a wręcz nie powinnaś ulegać wszystkim zachciankom Twojego dziecka. To odbiera poczucie bezpieczeństwa. Nie ulegaj, gdy maluch próbuje wymusić coś na Tobie krzykiem. Staraj się w takich sytuacjach zachować spokój, spokojnie i stanowczo powiedz, że nie podoba ci się jego zachowanie i spróbuj odwrócić uwagę dziecka, zajmij je czymś innym. Możesz zacząć snuć jakąś opowieść, np. „Czy ty wiesz, dlaczego słońce chodzi spać?". Zakładam się, że tak rozpoczęta opowieść skutecznie odciągnie uwagę od złego zachowania.

Naucz się mówić do dziecka
     Mów do dziecka, łagodnie i spokojnie. Nie obrażaj, nie porównuj odnoś się do swojego dziecka z szacunkiem. Używaj jasnych komunikatów nie wygłaszaj małemu dziecku kazań. Pamiętaj ze słowa mogą tak samo zranić jak klaps. Chwal za wysiłki i za osiągnięcia. Stale powtarzaj wiem ze potrafisz ze ci się uda - to pomoże maluchowi uwierzyć w siebie. Koncentruj się na tym, co robić a nie, czego nie robić.

Pozwól dziecku na okazywanie uczuć
     Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwól dziecku, płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości, że czegoś mu zabroniłaś, co nie oznacza, że Ty musisz ulec.

     Powalaj dziecku bronić jego własności. Nie zmuszaj dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania a wręcz do przeciwstawiania się.

Pozwól na samodzielność i własną aktywność dziecka
     Pozwól jak najwcześniej podejmować, własne decyzje. Jaki założyć sweter, co zje na śniadanie itp. zachęcaj dziecko do samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chroń przed wszelkim ryzykiem - pokazuj i ucz dziecko, że jego zachowania i decyzje mają swoje konsekwencje. Pozwól łamać stereotyp twoja mała córeczka chce ciężarówkę, co w tym złego?

Ucz dziecko porządku i dobrych manier
     Już dwu latek powinien mieć drobne obowiązki domowe - to pomaga by dzieci miały określoną rolę w rodzinie a nie tylko w niej były. Dobre maniery są oznaką szacunku dla innych, jeśli szanujemy innych szanujemy tez samego siebie.

     Ucząc norm zachowania, okazując małemu dziecku miłość i szacunek, rodzice stają się dla niego autorytetem i wzmacniają łączącą ich wieź. Dziecko, które zna ograniczenia potrafi odróżnić dobro od zła, zna swoją pozycję w rodzinie i ma poczucie bezpieczeństwa.

 Postawy i zachowania dorosłych stanowią dla dziecka pierwsze wzorce, z których będzie czerpać w trakcie życia.

Jeśli dziecko jest zawstydzane, uczy się poczucia winy.
Jeśli dziecko doświadcza wrogości, uczy się walczyć.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze krytyki, uczy się potępiać.
Jeśli dziecko musi znosić kpiny, uczy się nieśmiałości.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze zachęty, uczy się ufności.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze aprobaty, uczy się lubić siebie.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze akceptacji i przyjaźni, uczy się tego, jak znaleźć miłość w świecie.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze uczciwości, uczy się sprawiedliwości.
Jeśli dziecko żyje w poczuciu bezpieczeństwa, uczy się ufności.
Jeśli dziecko jest akceptowane i chwalone, uczy się doceniać innych.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze tolerancji, uczy się być cierpliwym.

Pedagog szkolny

       „W wychowaniu chodzi bowiem o to, aby człowiek stawał się coraz bardziej człowiekiem - o to, aby bardziej „był", a nie tylko więcej „miał" - aby więc poprzez wszystko, co „ma", co „posiada", umiał bardziej i pełniej być człowiekiem, to znaczy aby również umiał bardziej „być" nie tylko z „drugimi", ale także i „dla drugich."
                                                                                                                                                        Papież Jan Paweł II
      Bogusława Lechman - pedagog, logopeda i terapeuta pedagogiczny, zaprasza Uczniów i Rodziców do odwiedzania zakładki ,,Pedagog". Publikowane w niej będą informacje i artykuły zarówno dla Uczniów, jak i Rodziców.

GODZINY PRACYw II śródroczu 2017/18 r.

Lekcja Poniedziałek
Kolno Bęsia
   Wtorek
Kolno Bęsia
   Środa
Kolno Bęsia
  Czwartek
Kolno Bęsia
  Piątek
Kolno Bęsia
       0.                                               tl IV                                          
       1. tp II   tpIIIa,b     zkk V    -   P  
       2. P   tlV     P P   P  
       3. P   P     P P   P  
       4.   P P        - P   P  
       5.   P     -     P   zkk I    -  
       6.   tl I tl VII     zkk IV   P tl IV  
       7.   zkk VI zkk IV,V     tl IV  

zkk II/III

tp VII  
       8.     zkk VI              

P- pedagog
tp- terapia pedagogiczna
tl- terapia logopedyczna
zkk- zajęcia korekcyjno- kompensacyjne

Zachęcam do kontaktu ze mną.

Uczniu, zwróć się do pedagoga szkolnego, gdy:'

1. Czujesz, że nikt Cię nie rozumie.
2. Znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.
3. Masz problemy rodzinne, lub z rówieśnikami.
4. Nie wiesz jak rozwiązać problem.
5. Chciałbyś pomagać innym, lecz nie wiesz jak to zrobić.
6. Masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić.

Rodzicu, zwróć się do pedagoga szkolnego, gdy:

1. Niepokoi Cię zachowanie dziecka.
2. Chcesz porozmawiać o dziecku i Waszych relacjach.
3. Masz pytania dotyczące wyników w nauce dziecka i jego
funkcjonowania w szkole.
4. Potrzebujesz wsparcia w procesie wychowania.
5. Masz pytania i nie wiesz do kogo się z nimi zwrócić.
6. Szukasz pomocy.

Joomla Templates by Joomla-Monster.com